Slot?

Vanochtend zijn we om 7 uur aangekomen op Schiphol.

We kunnen terugkijken op een geslaagde reis, zowel als persoonlijke ervaring, maar ook zakelijk denk ik dat we veel zijn opgeschoten. De tijd zal het leren.

De laatste twee avonden zijn we door collega's mee uiteten genomen, vandaar ook het gebrek aan updates. Op woensdag door MCT-collegae Vinayak, Megraj, Parag en Sumit, donderdag waren we uitgenodigd door Mustapha en Nishant. Deze laatste twee hebben in 2008 bijna 2 jaar in Nederland gewerkt en dat is te merken.

Waar je bij bijna iedereen nog een soort van terughoudendheid voelt, of bescheidenheid, ik weet niet wat het nou precies is, hebben deze jongens daar geen last van. Voor het eerst dat ik het gevoel had te praten met mensen die zich gelijk voelden aan ons en ook op die manier met ons konden praten. Heerlijk!

Woensdag was het nog een restaurantje vlakbij het Vikhroli kantoor, waar Witsel en de rest ook op de maandagavond hebben gegeten, donderdag was het in de wijk Mulund. Op het dak van een winkelcentrum was een leuk terras in de openlucht. We zijn langzaam aan de temperatuur gewend geraakt, dus het was eens een keer erg aangenaam om niet in een airconditionde ruimte te zitten. Helaas "moesten" we rond een uur of 10 's avonds het aanbod om naar een restaurant te gaan afslaan. Met een lange dag voor ons en een vermoeiende week achter ons, kozen we er toch maar voor om terug naar het hotel te gaan, ook ingegeven door het feit dat de heenreis ruim een uur duurde.

v.l.n.r. Mustapha en Nishant

Wat is het toch jammer dat we maar 1 volledig weekend hebben gehad. Hoe langer je daar bent en met hoe meer mensen je in contact komt, hoe meer aanbiedingen je krijgt om avonden, danwel hele weekend met hen door te brengen.

Nu hebben we eigenlijk alleen toeristisch Mumbai gezien, wat ook zeker de moeite waard was, maar had me ook heel graag rond laten leiden, door Nishant, Prashant, of wie dan ook, door hun eigen woonplaats, hun huis en had graag gezien hoe zij nu leven.

Helaas mocht het niet zo zijn, vrijdag- op zaterdagnacht om 01:45u stond onze terugvlucht naar Amsterdam gepland. We hebben vele uitnodigingen op zak om, bij een eventuele terugkeer, ons een paar weken niet te hoeven vervelen!

Op de luchthaven in Mumbai aangekomen, leek bij de check-in alles wel heel makkelijk te gaan, maar eenmaal in de rij aangesloten bij de douane en vervolgens door de security heen, nam toch nog wel wat tijd in beslag. Bijna alles wordt dubbel gecontroleerd. Op alles wat je bij je draagt moet een label komen, met uiteindelijk een stempel van de security, als je die niet hebt (gekregen), dat wordt je geweigerd aan boord, of je moet nog tijd genoeg hebben om weer helemaal terug te gaan en een nieuwe stempel te halen.

Nadat ook onze handen geïnspecteerd waren op sporen van explosieven, mochten we het vliegtuig in. We zaten op de achterste rij, niet comfortabel.

Wonder boven wonder zijn we maar een kleine drie kwartier later dan gepland opgestegen (dit schijnt in Mumbai nog wel eens veel erger te zijn) en konden we een kleine 9 uur later ook nog eens zonder problemen in 1x landen in Amsterdam, waardoor we zelfs iets eerder aankwamen dan gepland.

Nadat we de koffers van de band konden pakken (voor beiden erg snel dit keer!), was het avontuur nu echt voorbij en konden we onze vrouwen (en in het geval van Eric ook zijn zoon) weer in de armen sluiten.

Nu is het alleen weer een kwestie van wennen, vooral wat betreft de temperatuur. Ik heb het ijs- en ijskoud vandaag. De tegenstelling in temperatuur is vele malen groter dan als je bijvoorbeeld van vakantie (in de Caribbean) terugkomt.

Straks ouderwets boerenkool met worst. Heb er nu al trek in!

Voor iedereen die de afgelopen twee weken mijn verhalen heeft gevolgd, enorm bedankt voor alle positieve feedback! Ik wist niet dat ik met het simpel vertellen van mijn verhalen zoveel leuke reacties kon krijgen.

Ik heb het uiteindelijk met veel plezier gedaan, mede gesteund door jullie.

Mochten me nog verhalen te binnen schieten, dan zal ik ze hier plaatsen, maar ik verwacht dat dit blog in al zijn 'schoonheid' zal sterven... wachtend op het moment dat ik weer de kans krijg om terug te komen.

Mumbai, je moet het een keer hebben meegemaakt.

Fin.

Dag 11 - Inhaalslag (2)

Zondag was het de beurt aan Vinayak, Megraj en Yogesh om ons rond te leiden door Mumbai. De reis zou zich in noordelijke richting begeven, om daar het “Sanjay Gandhi” national park te bezoeken.

We zouden beginnen met een safari! Echter had ik iets meer hiervan verwacht dan dat het uiteindelijk uitpakte.

Na lang wachten kregen we de laatste kaarten voor het loket alweer zou sluiten. Het was inmiddels alweer tegen het middaguur en dan sluiten ze de boel voor een paar uur.

Voor de safari moesten we met velen een bus is. Het was zo druk dat er mensen moesten blijven staan.

De safari viel tegen. Het was een korte rondrit en we hebben in totaal 1 witte en 4 bengaalse tijgers, uitgeput door de warmte, in een kooi zien liggen. En ik maar denken dat een safari juist door loslopend wild heen zou gaan. Een armoedig gezicht en ik had medelijden met de beesten.

Vier reeën later, gingen we door een sluis, om door het leeuwenbos te rijden.

De bus stopte op een gegeven moment, om ergens in ons gezichtsveld zich een leeuw zou bevinden. Ik denk niet dat iemand hem gezien heeft.

Toen ik dacht dat we nu wel naar een ander gebied zouden rijden (savanne of apen of nou ja, wat kan je allemaal verwachten op safari), kwamen we alweer aan bij het punt waar we ook waren begonnen.

Vervolgens zette onze reis in het park zich voort naar de Kanheri “caves”, zo’n 2000 jaar geleden gemaakt en bevat vele Boeddhistische kunstwerken. Deze grotten werden in die tijd gebruikt als klooster.

Het is opmerkelijk te zien hoe groot de grotten zijn, met de hand “uitgehold” en de hoe gedetailleerd de versieringen en beelden zijn.

Het was er bloed heet, maar de lucht was er opmerkelijk schoon.

Overal lopen apen rond, sommige nog wat schuw, maar waar de mensen zijn volledig uit op mensen die ze eten geven.

Nadat we genoeg hadden van de hitte, besloten om ergens te gaan lunchen, het was immers alweer een uur of 3. Terugrijdend richting het zuiden reden we langs een enorm winkelcentrum, waar een heel goed food court zou zitten. Een enorm winkelcentrum was het. Hoewel Eric en ik nou niet bepaald geïnteresseerd waren in shoppen, was het wel de moeite waard om dit staaltje “westerse” modernheid te bekijken. Nog nooit heb ik een winkelcentrum gezien waar op de bovenste verdieping een complete achtbaan was gebouwd... Dat kan dus blijkbaar ook hier.

Na de (late) lunch, weer langszaam verder richting het zuiden gereden, waar we in de auto, onder het genot van een biertje, nog gezellig bijgekletst werd.

De dag eindigde in het restaurant vlak naast ons hotel (Out of the Blue), om vervolgens vermoeid door een druk weekend het bed in te duiken.

Inmiddels zit de dinsdag er ook alweer op en is het nog maar een paar dagen voordat we weer op het vliegtuig stappen naar Nederland. Het zal qua temperatuur een enorme omslag worden, maar de mist die jullie daar hebben, zijn we wel aan gewend, alleen stinkt die van ons veel meer.

Gisteren was een relatief normale dag op kantoor, met de standaard Knowledge Transfer sessies. Eric is nog na het werk opgehaald door collega’s om wat te borrelen en te eten, ik koos er voor (mede ingegeven door darmklachten) om een rustig avondje op m’n hotelkamer door te brengen.

Vandaag stond weer in het teken van een hoop “suflullen” en hebben we onze collegae in Amsterdam weer via de C-port mogen aanschouwen.

Morgenavond heb ik toegezegd ook mee te gaan voor een borrel met aansluitend eten. De collega’s vinden het maar wat fijn om met ons gezien te worden en lijken zich ook nog eens te vermaken met ons als gezelschap. Ik vermoed dan ook zomaar dat het een latertje wordt en dat er geen update van me te verwachten valt.

Slaap lekker.

 

Dag 10 - Een inhaalslag (1)

Gisteren geen update, vandaag een samenvatting van het afgelopen weekend.

Hoewel de week weer gewoon begonnen is vandaag, denk ik nog met plezier terug aan alles wat we gezien en gedaan hebben.

Zaterdag om 11:00u hebben we bij het kantoor met onze taxi, dit maal extra groot uitgevoerd, 3 collega’s, Prashant, Parag en Sachin opgehaald, om een rondleiding door het zuiden van Mumbai te krijgen.

Al afzakkend naar het zuiden, begeef je je langzamerhand in een andere stad dan dat we tot dusver hebben gezien. Opeens wordt het een wereldstad met torenhoge gebouwen, rijkdom en aanzien. Onze reis leidde ons over een 7 kilometer lange brug, de Sea Link genaamd, die twee delen van de stad aan elkaar verbindt.

Onderweg zie je hoe druk en actief de stad is, maar ook ligt overal armoede op de loer. Overal zie je mensen sjouwen met enorme tassen vol spullen of afval, soms gedragen op hun hoofd, soms op een kar en soms op een fiets. Wat er precies inzit is voor mij nog steeds een raadsel, maar ik vermoed dat ze daarmee een paar roepees kunnen verdienen.

Als blanke val je natuurlijk enorm op en zeker ik met mijn blonde haar en van ongeveer hun eigen lengte (wat dat betreft voel ik me hier wel thuis). Je hebt ook constant een jong kindje naast je staan die je aan je arm pakt en met grote ogen je aankijkt in de hoop wat geld van je te kunnen krijgen. Hartverscheurend. Ook op de weg naar m’n werk zie ik ’s ochtends veel kinderen gewoon op de stoep liggen, soms nog met een deken onder zich. Het contrast tussen arm en rijk is echt enorm. Om een voorbeeld te noemen, we reden langs een torenhoog appartementencomplex wat uitsluitend bewoond wordt door een schatrijke man, zijn vrouw en zijn bediendes. Vrijwel alles wat je kan bedenken, is in dat gebouw aanwezig (nee Witsel, geen ijsbaan).

We werden op een kruispunt afgezet, alwaar we een tentje in werden gesleept wat bekend staat om z’n verse vruchtensappen en vruchtenyoghurt. Inderdaad, het was het stoppen waard.

Vervolgens gingen we te voet richting een tempel. Na onze schoenen en sokken uitgetrokken te hebben, deze ingeleverd bij een vrouwtje dat alles bij elkaar bond, die ze voor ons zou bewaken voor een paar roepees. Ze zijn wel arm, maar erg inventief. Overal waar een klein beetje geld mee verdiend kan worden, zullen ze aangrijpen ook.

De tempel grensde aan zee en op mijn blote ongeoefende voetjes, is de ruw betonnen en stenen vloer toch wel erg warm.

Na een groet te hebben gebracht aan verschillende goden, hebben we achter de tempel nog wat falafel gegeten, om ons daarna net buiten de grond van de tempel weer op te laten pikken door onze chauffeur.

Hoe hij het doet, ik weet het niet. Maar als je hem belt, is hij altijd binnen 5 minuten op de plaats waar je afspreekt. En geloof me, een parkeerplek vinden is vrijwel onmogelijk.

Boven op een berg, niet ver van waar we waren ingestapt, ligt een parkje, waar het relatief rustig was, maar toch volop leven. Ondanks de hitte wordt waar het ook kan de kans gegrepen om een potje cricket te spelen. Van jong tot oud, van maar 2 personen tot een hele groep, cricket is hun lust en hun leven.

Aan de rand  van het park, is een heel populair “view point” wat een mooi uitzicht geeft over de zuidelijke kustlijn van de stad. Het was een zaterdag en de smog was niet zo hevig als dat het doordeweeks is.

v.l.n.r. Prashant, Sachin en /me



Langs de straat, waar je ook bent, zie je vele mannetjes staan die kokosnoten staan te prepareren. Met een enorme handigheid en gevaar voor eigen vingers, maken ze in een paar seconden een kokosnoot “schoon”, zodat je voor 25 roepees een dorstlessende verfrissing hebt. Als je de kokosmelk op hebt, maken ze van een stuk schil een lepel en schrapen ze het vruchtvlees voor je los.

Vervolgens was het toch echt lunchtijd (geweest) en zijn we gereden naar het “Leopold café”, een bij toeristen zeer geliefde plek om te lunchen. De plek is ook bekend door de aanslagen die hier in 2007 hebben plaatsgevonden. Verschillende hotels, waaronder het Taj Mahal hotel, maar ook het Leopold café werd onder vuurgenomen, danwel gebombardeerd. Alles was gemunt op toeristen. De kogelgaten zitten nog altijd in het plafond. Ondanks het rare gevoel wat hier aan kleeft, toch met een gerust hart een enorme lunch weggewerkt.

 Tandoori chicken, mixed fried rice



Na de lunch gingen we te voet verder richting het Taj Mahal hotel en de “Gate of India”. Een enorme ark die ter herinnering van de aankomst van Queen Mary en King George (1911) is opgericht.

The Gate of India

Taj Mahal Hotel



Zoals al eerder beschreven beleefden we hier een grote verrassing, omdat we een complete rondvaartboot voor onszelf toegewezen kregen. Het was heerlijk om even helemaal weg te zijn uit de enorme drukte en lawaai van deze miljoenenstad. Niks was een probleem, ik mocht zelfs bij hoge uitzondering een paar minuten zelf het roer pakken. Hier zijn foto’s van, maar (nog) niet in mijn bezit.

Na deze toer moest er ook even een schoenenwinkel in worden gegaan, want (inderdaad Koos) de mensen hebben een obsessie voor schoenen. Ruim een half uur zijn er door Sachin tientallen schoenen gepast. En wat een enorme hoeveelheid aan personeel loopt er door zo’n winkel rond. Ik telde er op een gegeven moment een man of 20, maar lang niet allemaal hadden ze wat te doen. Ik heb hierbij het personeel in het magazijn, wat zich op de eerste verdieping bevond, nog niet eens meegeteld. Het was even een raar gezicht toen op een gegeven moment schoenendozen door een gat in het plafond vanuit het magazijn naar beneden werden gegooid, waar weer iemand stond om ze op te vangen. De vaart zit er in ieder geval goed in.

Het was inmiddels donker geworden en onze rondleiding kwam langzaam tot een einde. We reden nog even langs het enorme centraal station. Wat een prachtig oud bouwwerk is dat! En immens groot! Helaas heb ik hier geen foto’s van, maar geloof ik als ik zeg dat ik zoiets nog nooit gezien heb (maar dat geldt eigenlijk voor zoveel in dit land). Rond een uur of 10 waren we weer terug in ons hotel en hebben Witsel en ik nog een klein hapje gegeten in ons eigen hotel.

Morgen (hoop ik) het verhaal van de zondag.

Dag 8 - Lekker toerist zijn

Vandaag lekker de toerist uitgehangen.
Ik ben alleen te moe om er een uitgebreid (foto-)verslag van te doen. Vergeef me, maar dat haal ik wel in.
Kort verteld, vandaag zijn we door collega's Prashant, Parag en Sachin rondgeleid door zuid-Mumbai, het rijke en toeristische gedeelte, met een grote auto gereden door onze vaste chauffeur.
Wat een stad met vele gezichten is dit toch. De enorme armoede en intense rijkdom is hier vaak maar 50 meter van elkaar verwijderd.
Grootste verrassing was dat ze voor ons een privé boot hadden geregeld, bij een oud-schoolvriend van Prashant en Sachin. Hij heeft een bedrijf met 5 boten, die rondvaarten organiseren die vertrekken aan de voet van de "Gate of India", vlak naast het Taj Mahal Hotel, die in 2007 nog geteisterd werd door een van de grootste terroristische aanslagen.

Je voelt je wel wat ongemakkelijk, als je met z'n vijven een luxe behandeling krijgt en zonder te wachten (er stonden honderden mensen in de rij) de boot op mag.
Wat we toen nog niet wisten, is dat er niemand buiten ons groepje aan boord kwam.
Heerlijk een uur gevaren, met prachtig uitzicht (met de gebruikelijke smog, dat wel, maar het was zaterdag, dus het viel mee) op de stad. Normaal duurt een tochtje slechts een half uur.


Bijna 12 uur zijn we rondgeleid en morgen zullen we, in een andere samenstelling, het noordelijk gedeelte van Mumbai zien.
Wat zijn de mensen hier gastvrij.


Morgen, of anders maandag, hoop ik een wat uitgebreider verhaal te posten. Na zoveel indrukken, lange wandelingen, teveel eten, maar ook zeker de hitte, ben ik kapot. Ik ga lekker slapen.

Dag 7 – Alweer halverwege

Het is weekend!

Niet dat we dit weekend echt gaan uitrusten, waar ik aan de ene kant wel even aan toe ben, maar zaterdag en zondag gaan we met Prashant en een wisselende groep collega’s de toerist uithangen.

We hebben een grote auto voor 7 personen geregeld bij onze taxichauffeur om rondgeleid te worden naar enkele bezienswaardigheden.

Wat precies, dat weten we nog niet, dat laten we aan Prashant en de zijnen over.

Morgen vertrekken we om 10:30u vanuit ons hotel naar Mumbai 4, waar we de collega’s zullen oppikken.

Vandaag was voor mij een zware dag, niet vanwege de hoeveelheid werk, wel door de onderwerpen die besproken moesten worden. Aan het einde van de werkdag was mijn accuutje helemaal leeg. Het liefst was ik naar het hotel gegaan om in bed te ploffen en gelijk in slaap te vallen.

We hadden echter afgesproken met Biplab en Kevin. Zij hadden een tafel gereserveerd in “Barbeque Nation”, zoals de naam al doet vermoeden, een bbq restaurant met buffet. Onze chauffeur bracht ons er naar toe en wachtte op ons om ons later weer naar het hotel te brengen. Lekker toch wel hoor, die luxe van een eigen chauffeur voor 2 weken, zelfs in het weekend.

Er werd een houtskoolgrill in een gat in de tafel gezet en hierop werden spiezen vlees, vis, garnalen en maïs gelegd. Alles was wel al voorgegrilld, wat hier over het algemeent geen overbodige luxe is, hebben we inmiddels ondervonden…

Voordat we aan de spiesen begonnen, werden continu verschillende lekkernijen geserveerd, terwijl ik lekker aan een margharita zat te lurken. Toen we uiteindelijk bijna klaar waren met de spiezen en ik dacht dat we er waren, werd gevraagd of we inmiddels trek genoeg hadden opgebouwd voor het hoofdgerecht (…). Daar had ik niet helemaal rekening mee gehouden. Tegen de muur van de keuken (waar je achter glas de koks de voorgerechten aan het bereiden waren), stond het buffet uitgestald.

Ik heb van veel dingen maar kleine beetjes opgeschept (wat uiteindelijk toch nog in een vol bord resulteert), om uiteindelijk ook nog langs het dessertbuffet te lopen. Het eten was heerlijk!

Het was een gezellige avond, ook al zullen niet veel mensen in NL die kant van Biplab en Kevin zien. Ik heb in mei/juni al een tijd met hen samengewerkt toen zij in NL waren om het change management naar India mee terug te nemen en ook toen kon ik al goed met ze opschieten.

Witsel is trouwens weer goed hersteld van z’n toiletavontuur, hopen dat het gekruide eten van vanavond geen roet in het eten gooit, maar dat geldt ook voor mezelf. Het grootste gedeelte van de dag zullen we morgen in de auto gaan doorbrengen, dus een buikloopje zal niet bepaald praktisch zijn.

Geen foto’s vandaag, maar hopelijk dat als ik dit weekend eventjes toerist ben, ik de schade kan inhalen.

Nu naar bed.

Laterz.

Foto's

Op veler verzoek wat meer foto’s die ik vandaag heb kunnen nemen. Het geeft maar een heel klein beeld van wat we hier allemaal te zien is, want zoals gezegd, te weinig tijd om hier echt werk van te maken. Enjoy… (of niet)

Zomaar een Riksja, vanuit onze taxi

Het parkje voor het Airoli kantoor

Het Capgemini Airoli kantoor

Zomaar een flatgebouw

Vanuit de taxi

Vanuit de taxi

Dag 6 – Aan de schijt aan de schijt…

Het was natuurlijk een kwestie van tijd, maar ik werd afgelopen nacht wakker van wat buikkrampen, echter zonder echte “bowel movements”. Terug m’n bed in, om vervolgens een uur later (rond half 5) bruut gewekt te worden door hard slaande deuren en een deurbel van een andere kamer (tering wat gaan die dingen hard).

Al met al niet de beste nachtrust en echt fit voelde ik me niet ’s ochtends.

Witsel klopte op de afgesproken tijd aan en hij bleek de halve nacht op de plee te hebben doorgebracht. Fijn zo… het avondeten van gisteren was dus achteraf niet helemaal een doorslaand succes.

Ondanks alle ongemakken natuurlijk wel naar kantoor gegaan, wederom beiden naar onze eigen locatie, alwaar ik ook even de boel moest legen (enkele keren).

Mijn geluk was dat het daarna eigenlijk rustig bleef, waardoor ik gewoon ben gaan lunchen.

Onze tafel stond weer mooi ingedekt en het buffet was weer prima uitgebreid. Veel te veel allemaal en ook ik moest me eigenlijk een beetje inhouden, maar al die smaken zijn zo lekker hier.

Prashant vroeg zich af of we al wat gepland hadden voor het weekend, wat niet zo is, want echt maar heel weinig tijd gehad om überhaupt te kijken waar we naartoe zouden willen gaan.

Hij denkt wel ergens grote(re) auto te kunnen regelen en wil ons wel rondleiden, alleen moeten we zelf wel aangeven wat we graag zouden willen zien, aangezien alles hier zover van elkaar vandaan ligt en het verkeer… nouja, dat heb ik al uitvoerig besproken, kan je tijdtechnisch maar 1 ding zien op een dag. Misschien dat we naar Elephant Island gaan, hiervoor moet je alleen wel heel vroeg op, want de boten gaan alleen in de ochtend.

Na de lunch even naar buiten om een (smog)luchtje te scheppen. Voor het kantoor van Cap ligt een klein parkje, waar je (relatief) lekker in de schaduw kan zitten.

Voor de enthousiastelingen ligt er ook een basketbalveld en 2 tennisbanen, die vrij toegankelijk zijn.

Het uitzicht (als je een beetje door de grijze waas heenkijkt) is best mooi, met uitzicht op de bergen.

Terug in onze conferentiezaal ging mijn knowledge transfer verder, echter verliep dit vandaag alles behalve vlekkeloos. Door wat tegenslagen en volgens mij falende werkinstructies, hebben we vandaag helaas niet alles kunnen afronden. Hopelijk heb ik volgende week nog wat tijd over om de boel echt mooi af te ronden, maar voor nu zitten we even vast. Hopelijk dat Marco vanuit NL nog wat voor elkaar kan krijgen, want ik werd rond half 5 gebeld door Eric dat hij opgehaald wilde worden en aangezien de taxi bij mij in de buurt staat te wachten elke dag, betekende dat voor mij ook einde werkdag.

Wel prettig om eens een avond eerder in het hotel te zijn, het was zelfs nog licht! Veel daglicht zien we niet deze dagen, alleen ’s ochtends in de taxi en mijn after-lunch wandelingetje. Tot nu toe zijn we ’s avonds pas na half 8 klaar geweest en dan is het alweer donker.

Vandaag was het volgens mij nationale koe-dag… voor de eerste keer dat ik mensen met koeien over straat heb zien wandelen. Helaas is het fotograferen vanuit de auto praktisch onmogelijk, want onze chauffeur rijdt vrij snel (waar het kan), remt erg hard en plotseling (dat krijg je met dat verkeer) en de wegen laten het niet bepaald toe om je camera goed stil te houden.

Omdat het licht was op de terugweg, kon ik eindelijk eens goed om me heen kijken en waar ik in eerder geschreven stukken sprak over schuurtjes waar wij onze paarden niet eens in zouden stallen, zijn deze per vandaag opgewaardeerd tot luxe villa’s!

Aan de rand van de grote(re) wegen, zie je dat tussen de bomen complete tentenkampen zijn ontstaan. Velen hebben een plaatsnaam gekregen en zelfs een aanwijsbord. En dat terwijl het echt niet meer is dan een verzameling van doeken, zeiltjes en kleden, aan elkaar gebonden met wat touw. Wat ik er zo snel van kan zien, zijn het wel “volwaardige” dorpjes, met winkeltjes, street food etc. en er is veel leven te zien.

Daarnaast zie je ook vele daklozen, die allemaal hun eigen plekje op straat, al dan niet verscholen, hebben gevonden, waaronder het vrouwtje wat ergens in een bocht van een drukke straat zit, tussen ons hotel en kantoor. Er staat daar een stenen muurtje waar haar hele hebben en houden ligt. Vanmiddag toen we er langs reden was de eerste keer dat ze even weg was, vanochtend lag ze nog te slapen op ‘haar’ muurtje. Ze rookt soms een sigaret, terwijl ze in het donker (op de autolampen na) met haar rug naar het verkeer toe zit. Ik zou haar een jaar of 70 schatten, maar ze kan ook zomaar 35 zijn.

Verder blijf ik me verbazen over de selectieve “strictheid” voor wat betreft het zuinig omgaan met het milieu. Overal waar je komt, hangt op de toiletten dat je zuinig moet zijn met water (wat je niet eens kunt drinken, doen ze zelf ook niet), dat je niet teveel toiletpapier moet gebruiken om bomen te besparen etc. etc. maar aan de rand van de weg steken ze gewoon al hun afval in de fik, van een katalysator hebben ze waarschijnlijk nog nooit gehoord en vuilnis wordt gewoon overal gedumpt.

Je zou zeggen dat een litertje water meer of minder nou niet echt het eerste probleem is wat je aan zou pakken hier.

Zo nog even biertje scoren bij de gisteren ontdekte slijter, hier recht tegenover, want de minibarkoelkast is meer een combimagnetron. Je kan beter je drankjes uit de koelkast halen en in de kamer zetten, zodat de airco ze nog wat afkoelt. En daarna maar even kijken wat ik (of we) met het eten gaan doen vanavond.

Voor de enthousiastelingen ligt er ook een basketbalveld en 2 tennisbanen, die vrij toegankelijk zijn.

Het uitzicht (als je een beetje door de grijze waas heenkijkt) is best mooi, met uitzicht op de bergen.

*Bluurrrps*

Show me the way to go home
I'm tired and I want to go to bed
I had a little drink about an hour ago
And it's gone right to my head
Everywhere I roam
Over land or sea or foam
You can always hear me singing this song
Show me the way to go home.

Dag 5.1 – Top nieuws!

En dan nu het goede nieuws:

De slijter is gevonden!

Zo.

Tot morgen.

Dag 5 – Scheiding der taken

Na 2 dagen voor een groot gedeelte gezamenlijke meetings te hebben gehad, zijn Witsel en ik vandaag beide onze eigen kant op gegaan.

Waar Witsel lekker een presentatie met naakte wijven (Hunkemöller) mocht geven, aan niet veel gewende, daardoor hitsige Indiaantjes (Jaaahaaa… Indiërs… whatcha gonna do, sue me?!), mocht ik vandaag de hele dag zitten tussen mijn favoriete collega, Roshan, en onze nieuwe Unix aanwinst, Rakesh.

Dat laatste zeg ik trouwens zonder sarcasme, want hij heeft me echt verrast.

Ja, hij staat onderaan de ladder, want werkt pas net bij Capgemini en is jonger (zo werkt dat nou eenmaal hier), maar heeft in 1 simpele knowledge transfer sessie al 3x zoveel kennis en vaardigheden laten zien, dan Roshan in 3 jaar tijd.

Goed, ik mocht dus vandaag naar het nieuwe kantoor van Cap in de wijk Airoli. In vergelijking met Vikhroli een wereld van verschil. Om te beginnen was het hoogbouw, dus geen grote fabriekshal meer. Verder was het daar voor Prashant mogelijk om voor de rest van de dagen dat ik daar ben een conferentiezaal voor 12 man, van alle gemakken voorzien (beamer, white boards, goede airco), te reserveren (ondanks dat we maar met z'n drieën zitten).

’s Ochtends eerst Witsel afgezet in Vikhroli. De reis naar Airoli was wederom een verbazing, de chaos kon nog erger. Het duurde een half uurtje voordat ik op kantoor was, waar ik werd opgewacht door Roshan. Ik moet eerlijk zeggen dat vanwege onze verstandhouding in het verleden (ik heb al meerdere malen geopperd hem te ontslaan) ik best een beetje tegen deze samenwerking opzag. We moeten immers de rest van de week, maar ook een heel groot gedeelte van volgende week 1-op-1 met elkaar samenwerken.

Gelukkig kwam zelfs hij uiteindelijk een beetje “los” (voor zijn doen), maar vooral geholpen door het feit dat ik hem gewoon aan het werk kon zetten, na een korte uitleg over hoe onze ESX omgeving er uit ziet.

Het verbaasde me wel hoeveel moeite hij blijkt te hebben met werkzaamheden waarvan hij geacht wordt dit al 3 jaar voor ons te doen, gelukkig voor hem had hij Rakesh naast hem, die hem bijstuurde, waardoor ik uiteindelijk toch met een goed gevoel de dag kon afsluiten.

De taxirit terug om Witsie op te halen duurde anderhalf uur. De chaos was uitgegroeid tot 1 lange file, waar iedereen, van motor tot riksja en van autobus tot voetganger (!), op de snelweg (!!) ‘vocht’ om als eerste er doorheen te komen.

Eric had helaas een valse start vandaag met een falende laptop, waardoor hij zijn presentaties niet optijd kon geven. Uiteindelijk kon hij dit doen, maar dat moest in een vergaderhok van ongeveer 2 bij 3, met volgens mij minstens een man of 6, waarschijnlijk meer.

Het beurde hem gek genoeg niet op toen ik in de taxi terug vertelde waar ik de hele dag en de rest van de tijd mijn kennisoverdracht mocht doen: een kamer bijna groter dan mijn eigen huiskamer… en in het hotel is mijn kamer ook al groter... en dat voor het kleinste mannetje.

Terug in het hotel afgesproken een half uurtje op te frissen en daarna te gaan eten. Ik zette de tv aan en even op bed zitten… (werd uiteindelijk liggen) en ik was denk ik in 2 seconden weg, totdat ik het bekende “oh-mijn-god-ik-val-een-ravijn-in-gevoel” had en wakker schrok en opeens dat half uur als sneeuw voor de zon verdwenen was.

Niet formidabel, maar degelijk gegeten in een Arabische bistro/grill.

Helaas vandaag geen foto’s, ondanks vele verzoeken. Jammer lieve mensen… (en Staal…) tot nu toe heb ik daar zo weinig tijd voor gehad. Dagen van bijna 12 uur per dag en zo’n druk programma…

Nou vooruit, nog eentje dan, uit de koker van Witsel, voortbordurend op het toilet verhaal. Dit hangt op de deuren van de plee’s van Vikhroli:

Even doorgaan over toiletten… in het kantoor waar ik zat, staat dus voor de (veeeeeel grotere dan Vikhroli) “toiletzaal” altijd een mannetje, die gelijk alles gaat poetsen nadat iemand geweest is.

Het blijft trouwens sowieso gek om te zien dat echt voor alles een mannetje in dienst is. Er zijn in Airoli 6 liften. In elke lift zit een (jonge)man op een krukje de hele dag op de knopjes te drukken voor iedereen die naar boven of beneden wil.

Al met al… zo gek hebben de mensen die voor Capgemini hier werken het nog niet. Goede koffie (om met vriendje Akse te spreken: “DAAR MOETEN KAMERVRAGEN OVER GESTELD WORDEN!), alle kloteklusjes worden gedaan door (waarschijnlijk zwaar onderbetaalde) inhuurkrachten, schoenenpoetsmachines overal, altijd schone toiletten, een TOP lunch... alleen het netwerk is hier kut... maar hey... dat is het bij ons ook, vraag maar aan onze klanten.

Het is dat het verder een smerige smogstad is, het verkeer bijna een moordwapen en de temperatuur buiten niet te houden…

Morgen alweer donderdag, bijna weekend. Vrijdagavond stappen met onze changemanagers (fijn he Steelieboy?). Wel behoefte aan wat ontspanning.

Dag 4 – Een dag vol meetings

Toen ik vanochtend voor het eerst naar buiten keek, wist je dat het geen feestdag meer was. De smog was enorm: de bergen die ik zondag nog kon zien leken verdwenen achter een grijze waas.

De taxi stond vandaag om kwart voor 9 voor ons klaar.

Vandaag nog allebei naar “Mumbai 4” in Vikhroli, morgen zal ik naar het nieuwe kantoor in Airoli gaan (half uur verder), omdat mijn Unix collega’s zich daar bevinden.

De dag begon al goed, doordat om een of andere reden mijn account gelockt was. De Indiase helpdesk had geen rechten om mij te deblokkeren en ik Nederland wat het half 5 in de ochtend, dus niet bereikbaar.

Collega Witsel bood uitkomst, omdat hij een link had om iemand password te resetten, wat ook lukte.

Het was een goede dag, die me een voldaan gevoel gaf en het idee dingen te bereiken. Het is even afwachten hoe alles landt.

Om even het zakelijke te noemen (oninteressant voor niet-collega volgers):

Begonnen met een sessie over de monitoring en de verbeteringen die we hierin aan willen brengen. Omdat je eindelijk naast de mensen zit, kan je alles veel beter overbrengen. Het blijft een feit dat je veel 2 of 3 keer moet uitleggen, je standpunt moet herhalen en uiteindelijk hen laten uitleggen wat we nou eigenlijk bedoelen. Deze mogelijkheid heb je niet als je op 5000km afstand zit, zelfs niet in een c-port (soort videoconference) of met “video-communicaten”.

Vinayak en Parag

Na deze sessie had Witsel een overleg over HPSD en incidentafhandeling, terwijl ik eigenlijk een overleg met Prashant (t baasje) zou hebben. Dit ging niet door, waardoor ik wat tijd had om wat voor te bereiden voor later deze week.

Wederom een goede lunch, qua samenstelling hetzelfde als gisteren, maar net weer andere curry’s.

Aan dat eten hier kan ik wel wennen.

Een uitgebreide kennismaking met ons IMOC team en hun teamleiders gehad. Indrukwekkend. Zoveel mensen die allemaal met hun neus naar grote schermen toe zitten en in de gaten houden wanneer er ergens verstoringen optreden. Mensen die heel enthousiast zich komen voorstellen, omdat je blijkbaar in het verleden een paar keer met ze gemaild hebt. Op dat moment is het jammer dat ik zo slecht in namen ben, en zeker op het gebied van Indiase namen, al speel je uiteraard wel even mee dat je nog precies weet wie het is.

Omdat deze kennismaking wat uitliep (er werden steeds weer nieuwe mensen opgetrommeld om even kennis met je te maken, iedereen wil je hand schudden), hadden we opeens enorme haast om op tijd te zijn voor de wekelijkse TAB/CAB meeting (via c-port tussen NL en IN), wat ik een ander gebouw, hemelsbreed 1km verderop, gehouden werd.

Maar vanwege de strenge toegangsregels mocht onze taxichauffeur niet binnendoor en moest helemaal om het immens grote industrie/bedrijventerrein heen rijden.

Waar je dan opeens in terecht komt, is niet te beschrijven, helaas geen fototoestel mee. Waar ik dacht al wat verkeerschaos gezien te hebben… dit was een overtreffende trap. Alles rijdt door elkaar, en zijn geen rijstroken, maar de weg is breed genoeg om met 4 auto’s naast elkaar te rijden, als iedereen netjes recht zou rijden. Maar er wordt gezigzagd en motoren en riksja’s (vandaag geleerd, eigenlijk autoriksjas genoemd) scheuren overal met gevaar voor eigen leven doorheen. Een claxonorkest van jewelste en onze taxichauffeur reed zo snel als ie kon door alles heen.

Iets te laat aangekomen, maar nog optijd om aan de meeting deel te nemen. Een raar gezicht om eens aan de andere kant van de camera te zitten en mijn NL collega’s te zien. Volgende week hoop ik dat ik er aan denk een camera mee te nemen.

De meeting zelf was snel afgelopen, maar we hebben nog een klein uur met de changemanagers nagepraat over de opzet van dit overleg en de mogelijkheden de interactie met de deelnemers te vergroten.

Deze conversatie en meer werd uitgebreid voortgezet in een vergadering die Prashant had gescheduled, terug in het andere gebouw (dus weer via een andere weg terug de drukte in, maar nu met een volle taxi).

Ook hier een erg goed gevoel overgehouden. Hoewel het deels de bedoeling is van deze trip om meer begrip te kweken voor de mensen die hier in India zitten, hebben we de boel ook even keihard op z’n kop gezet.

Heel gek, maar ik zag oprecht verbazing in de ogen, maar er viel ook een kwartje bij ze, toen ik uitlegde dat het hele rightshoren ook voor mensen kan betekenen dat ze hun werk kwijtraken. Ik hoop dat ik gelijk heb, maar zij leven hier in de veronderstelling dat ze juist hulp bieden aan ons en de organisatie en de mensen in NL.

Mijn hoofd zit nog helemaal vol van alles wat ik heb gehoord, gezien en gedaan.

Zo, dat was het werk.

Ohnee, nog 1 ding. Ik had de opdracht gekregen om te onderzoeken hoe smerig de toiletten hier zouden zijn, omdat (vermoedelijk) onze Indiase collega’s in Nederland er soms een rotzooi van maken.

Nou… smerig? Vergeet het. Het zijn wat simpele toiletten hier, maar omdat hier voor elk klein klusje hier iemand in dienst is, loopt er ongeveer elk kwartier wel iemand binnen om de boel schoon te maken.

Nou goed, tot slot: van de toiletten naar het eten vanavond.

Er was ons aangeraden om naar een Chinees restaurant hier in de buurt van het hotel te gaan. Nou dat hebben we geweten! Wat was dat lekker (en overdadig veel). Het is wel Chinees met een twist zoals we die in Nederland niet kennen. Iets prijziger dan de restaurants van de afgelopen 2 dagen (4000 roepees voor 2 personen = een kleine 60 euro).

Volgende week nog wel eens voor herhaling vatbaar.

Nu snel even skypen met de vrouw en dan naar bed. Het is eigenlijk al te laat.

Tot morgen.

Dag 3 - First day @ the office

Vanochtend werden we om 8 uur opgehaald bij ons hotel door de taxi die voor ons geregeld is.

Terwijl Witsel (Eric) de tijd had genomen om uitgebreid Indiaas te ontbijten (Curry’s, speciale hartige koekjes etc.), had ik er voor gekozen nog een extra uurtje in bed te blijven liggen.

Wat we echter waren vergeten, is dat het een Moslim feestdag was vandaag, waardoor het verkeer erg rustig was. Onderweg rij je door sloppenwijken, althans, zo noem ik ze. Misschien dat het hier normaal is en nog erger kan. Huizen zou ik het niet kunnen noemen. Meer wat schuurtjes waar we in Nederland waarschijnlijk onze paarden niet zouden stallen.

Binnen 10 minuten waren we al bij het Capgemini kantoor 4 in de wijk Vikhroli. Omdat we zo vroeg waren, was er niemand om ons te ontvangen. Rond een uur of 9 verschenen onze collega’s Megraj en Parag. Ik zou met Megraj mee kijken hoe hij zijn change management taken uitvoert en hem wat bijsturen, Eric zou met Parag gelijk beginnen met een terugkerende activiteit voor de website van een klant van ons.

Helaas liep dat laatste wat anders als dat we verwacht hadden. Door een onlangs ingevoerde nieuwe release werkte het een en ander niet meer, waardoor de website niet optijd beschikbaar was.

Dit zorgde voor de nodige stress en irritatie.

Hierdoor liep de dagplanning een beetje in het honderd en zijn we uiteindelijk rond half 4 pas gaan lunchen met het management.

Een zeer uitgebreide lunch (wat normaal schijnt te zijn). We kregen 4 verschillende curry’s, de hartige koekjes die Eric ’s ochtends ook op had (maar dan beter, volgens hem), rijst, geroosterde pittige kip en een mierzoet koekje/cakeje waar ik de naam niet van kan herinneren.

Als je wilt roken hier, dan moet je het hele terrein af, naar de toegangsgate. Dit omdat er ook chemische fabrieken op het terrein aanwezig zijn. Bij die gate zit de hele dag een man, in “kleermakerszit”, die voor 5 Roepees losse sigaretten en snoepjes verkoopt. Geheel illegaal, pakt de boel ook in als de politie langskomt, en als ze hem pakken, dat kan hij de politie gewoon omkopen (volgens mijn collega).

Ze werken hier in 1 hele grote fabriekshal, met van die hokjes gevormd, met halfhoge tussenschotten, zoals je ze kent van de Amerikaanse tv. Als het geen feestdag was geweest, hadden in die zaal bijna 1000 man gezeten, nu was er maar een handje vol.

Het werd uiteindelijk een lange dag, omdat de meeting die we met de leidinggevende hier wat uitliep. Om 19:00 zijn we met de taxi (die klaarstond) naar het hotel gebracht. Inmiddels was het ook wat drukker op straat geworden.

Na een snelle opfris beurt was het alweer tijd om te eten. Dit keer naar een restaurant, vlak naast ons hotel “Out of the Blue” genaamd. Uiteindelijk bleek dit een behoorlijk westers restaurant te zijn, met tijdens het eten “stand-up comedy”, althans, een groepje wat “Who’s line is it anyway” (de lama’s) poogde na te doen. Wat ze qua humor niet echt haalde.

Nu is het nog snel even tijd om te skypen met het thuisfront en dan snel gaan slapen. Morgen zal de taxi iets later komen, kwart voor 9. Hopelijk wordt het een iets minder lange dag en heb ik wat meer tijd voor mezelf. M’n tonic is bijna op.

Dag 2, 6-11-2011, een dagje bijkomen

Vandaag stond in het teken van de jet-lag verliezen. Omdat ik pas rond 6 uur sliep, skipte ik het ontbijt (zoals wel vaker). Eric was wel al om half 11 up and ready to go. Hij heeft de buurt hier een beetje verkend.
Ik kwam tegen het middaguur een beetje tot leven. Eenmaal buiten was het weer een hitte om gek van te worden. Gek genoeg went dat wel vrij snel.

De drukte op straat viel relatief best mee.
Je wordt als hoogblonde man wel enorm nagekeken. Je voelt je al snel heel speciaal. Na een dag hier rond gelopen te hebben, ben ik ook maar 1x een "westers" gezinnetje tegengekomen.

In mijn eentje de buurt verkend, totdat ik een sms terug kreeg van Eric dat hij inmiddels weer terug was op zijn hotelkamer.
Kopje koffie drinken in een soort van StarBucks en wat winkelcentrumpjes in en uit, en een supermarkt in om de nodige inkopen te doen.
Echt bij elke deur staat er een "official" die de deur voor je open houdt en je bonnetje afstempeld bij het verlaten van het pand (waarom??)

Vanavond hebben we de "easy way out" gekozen, en hebben gedineerd in het hotel. Het is "Thaise week" in het restaurant, dus nog geen echt Indiaas eten op. Het was wel echt ernorm lekker! Een lamscurry om je vingers bij af te likken.

Morgenochtend worden we om 8 uur opgehaald door de taxi. Dan gaan we allebei naar het kantoor in de wijk Vikhroli. Terwijl  Eric druk is om de contentpush voor de HEMA uit te leggen, zal ik met mijn collega Megraj wat Change Management zaken doorspreken.
We hebben van de manager in Mumbai een dagprogramma gekregen, met veel gesprekken met het management aldaar. Ik ben razend benieuwd hoe dat uitpakt!
Ook de komende 2 weken zijn volledig ingepland.

Vanavond lekker via Skype met m'n lieve vrouwtje kunnen praten, dat was erg fijn.

Morgen ga ik terug de drukke en vieze stad in. Ben enorm benieuwd! Het gaat me hier goed, dat wil ik nog even zeggen. Ik denk dat de 2 weken zo om zijn.
Hopelijk morgen een nieuwe update!

Dag 1, 6-11-2011 2:40u Indian Time, later gepost, vanwege een gebrek aan internet.

Ben nog een beetje aan het twijfelen wat voor verhalen ik hier ga plaatsen. Wordt het zo’n standaard reisblog met alle ins het outs, blaren, pijntjes, gezellige foto’s… ik denk het niet. Veel reizen doen we niet meer na vandaag, misschien volgend weekend, al verwacht ik Mumbai niet uit te gaan.

Moet ik hier mijn gevoelens en emoties plaatsen? Mja, ook dat denk ik niet, tenzij er echt een verhaal aan kleeft. Dit gezegd hebbende besef ik me dat ik dat zojuist gedaan heb.

We zien wel hoe het loopt.

Maargoed, de dag van vandaag:

Ondanks dat het maar twee weken is, viel me het afscheid van het thuisfront toch tegen. Het is toch anders dan een vakantie, waar je alleen je katten thuislaat (wat gezien onze ervaringen ook altijd een lastig moment is, daar hoef ik me gelukkig nu geen zorgen om te maken).

Na een goed verlopen vlucht van een uurtje of 9, zijn we zo’n 5000km van Utrecht vandaan.

Als je het zo zegt, valt het nog best mee: 5x op en neer naar Basel. De vlucht was zowaar nog redelijk comfortabel, ondanks dat we in het midden van 4 stoelen zaten.

Aan het einde van de vlucht (waarom eigenlijk dan pas…) kwam ik in gesprek met een Indiaan (Indiër… wat je wilt) naast me. Een heel vriendelijke jongeman, vanuit zijn verhalen op te maken absoluut van een rijkere kaste. Op een gegeven moment vroeg hij of we wel werden opgehaald bij het vliegveld, want, zoals hij zelf zei, wil je daar niet aan je lot over worden gelaten en zelf een taxi scoren. Het toeval wil dat we inderdaad geen reactie van het hotel hadden gekregen voor wat betreft de transfer. Zonder aarzeling vroeg hij welk hotel we hadden en of we een telefoonnummer hadden. Gelijk belde hij om dit na te gaan of het allemaal wel goed zou komen. En gelukkig stond er inderdaad iemand klaar voor ons, wat toch een fijn idee was aangezien we totaal niet wisten wat ons te wachten stond.

Eenmaal het vliegtuig uit, had ik mijn koffer al snel te pakken. Mijn collega Eric heeft nog 3 kwartier moeten wachten op die van hem, wat bij hem de nodige stress opleverde. Omdat iedere 5 minuten de stroom in de hal voor een seconde uitviel en daarna de bagageband handmatig herstart moest worden, ging het allemaal ook niet erg snel.

Zonder problemen door de douane, op naar de uitgang. En dan begint het… je voelt langzaam de temperatuur stijgen. Eenmaal door de schuifdeuren naar buiten krijg je een klap in je gezicht. Man, wat is het heet. Let wel, het was een uur of 12 ’s nachts! Dat belooft nog wat voor morgen.

Een hectiek buiten! Er stonden, zonder te overdrijven, zeker 100 mensen met bordjes voor mensen die opgehaald moesten worden. Een heel karwei om je eigen transfer te vinden, maar die uiteindelijk toch redelijk snel gevonden.

Langzaam begint het ook door te dringen dat het niet alleen warm is, maar dat er ook een bepaalde lucht hangt. Iets wat je in Nederland niet zult vinden, al sta je tussen de raffinaderijen op de Maasvlakte! Heel benauwd, zeker in combinatie met de warmte.

Al lopend naar de taxi kom je er achter dat je toch iets meer op je hoede moet zijn dan je gewend bent. Binnen no-time had iemand de koffers te pakken en deed zich voor alsof hij bij de taxi hoorde, tot de chauffeur dat zag. Ondanks dat wilde de man wel geld voor het “sjouwen” (nouja, duwen van de trolley) van de bagage.

Vervolgens kon je echt in een derde wereld land terecht. Jongetjes van 7 die met hun broertje van nog geen 2 rondsjouwen om te bedelen. Hartverscheurend, maar vanwege alle instructies die we van te voren hebben gehad, niks gegeven.

Eenmaal in de taxi zie je gelijk waar die lucht vandaan komt. De koplampen lijken wel alsof het zaklampen zijn die door de mist heen schijnen… en geloof me, dit is geen mist.

Je ziet talloze Riksja’s (overdekte taxi brommertjes) waarin hele families zitten, of zelfs mensen die hun geit meenemen. De helft van de auto’s heeft geen of nauwelijks licht, zelfs de politie niet, verkeersregels kennen ze niet… wat een totale chaos! Ik vind het prachtig om te zien. Kan me voorstellen dat ik uren bij een kruispunt kan staan en alleen maar kijken wat er allemaal voorbij komt.

Uiteindelijk zijn we rond 2 uur in het Rodas Hotel, in de wijk Powai. Geen 5 sterren, maar ik denk voor Indiase begrippen wel in het luxere segment. Een redelijk grote kamer, met een airco die het doet(!!), vlak naast een winkelcentrum waar we morgen eens een kijkje zullen nemen. Er zouden ook talloze restaurants hier in de buurt moeten zitten.

Wel gek hoe bewust je hier bezig bent met handenwassen en drinken. Uit de kraan is uit den boze, tenzij 1 minuut gekookt. Ik heb allerlei voorzorgsmaatregelen bij me om niet ziek te worden, maar toch is de kans groot dat je op het toilet belandt. Eén ijsklontje in je cola kan daar al voor zorgen. Heel raar om daar zo bewust mee om te moeten gaan. Hoop dat ik dat 2 weken volhoud. Gelukkig krijg je 2 flesjes water gratis per dag op je kamer.

Nu nog even een laatste borrel (of 2), gin (taxfree gekocht op Schiphol) met cola (minibar, bij gebrek aan tonic). Dan maar eens kijken of ik een tukkie kan doen. Inmiddels is het half 4, maar het voelt als een uur of 11 (wat ook precies klopt!).

Morgen, in de slopende hitte, de omgeving hier eens verkennen en misschien wat werk voorbereiden voor de komende week. Ik hoop dat de dagen lekker vol gepland worden, zodat de tijd snel gaat, want “nothing beats home sweet home” (of de Caribbean, met je eigen vrouw… ook niet onaardig).

Voor het slapengaan niet vergeten m’n anti-mug-spul op te spuiten (malaria- en denguegevaar).

Al met al, een hoop om rekening mee te houden. Het avontuur is begonnen.