Er een punt achter zetten

Omdat het misschien wel raar is om zomaar te stoppen met schrijven, zal ik er toch een eind aan breien.
Inmiddels ben ik alweer een paar dagen thuis, heb ik alweer boerenkool en uitsluitend rundvlees gegeten en heb ik een stevige verkoudheid te pakken. Alle ingrediënten om alweer bijna vergeten te zijn dat ik me slechts 3 dagen geleden in een -nog altijd- merkwaardig land bevond.

De laatste dagen in India stonden, hoe kan het ook anders, in het teken van afronden. Testen of hetgeen we onze collega's geleerd hadden, ook daadwerkelijk was overgekomen, handjes schudden, evaluatiegesprekjes, etc. etc.
We werden voor de donderdagavond nog uitgenodigd om met een aantal van onze collega's uiteten te gaan. Iets waar we op voorhand lichtelijk tegenop hadden gekeken, bleek uiteindelijk een van de leukste avonden die twee weken te worden.
Pedro had voor ons een klassieke Tequila Sunrise uitgekozen en die werden met veel plezier opgevolgd door enkele Kingfishers.

V.l.n.r. Akse, Tequila Sunrise.

Achter het glas: Prashant 

Het werd uiteindelijk een dolle boel en gingen de voetjes bijna van de vloer, toen Pedro zijn interpretatie van een Bollywood film gaf. Met moves zoals enkel de professionals in dit land kunnen, deed onze knuffel Braziliaan een goede gooi naar een filmrol, tot grote hilariteit van ons allen! Zelfs de meestal zo nuchtere De Vries, die naar eigen zeggen nooit lachend op een foto staat, liet uiteindelijk de tranen lopen van het lachen. En ja... hier is bewijs van:

Om de avond af te sluiten dit keer geen 'paan' (zie eerdere post), maar een ritje naar het hotel in een riksja (of tuc tuc) voor uw geliefde blogger, Pedro en Vishal. Niet omdat er geen ruimte meer was in de taxi, maar gewoon omdat het kan en om te kunnen zeggen dat we dit een keer gedaan hebben. De rit was precies zoals verwacht: smerig en slecht voor je rug, maar een mooie ervaring.

V.l.n.r. Tuc tuc chauffeur, mijzelf en Pedro

De vrijdag was alleen voor het afronden en onszelf voor te bereiden op de terugvlucht, die 's nachts om half 2 stond gepland. Er moest nog drank gekocht worden (old monk rum) en onze maatpakken waren klaar!
Helaas kan ik jullie de foto's van beide Marken in pak niet laten zien, omdat iemand zijn foto's van de laatste dagen nog niet geüpload heeft in onze dropbox (...!).
Om dit leed voor u als lezer wat te verzachten, heb ik wel een foto van een koe die de stoep een prachtplek vond om eens uitgebreid te gaan zitten herkauwen.

V.l.n.r. Onbekende man, motor en koe

Op dit punt in het verhaal gaan we dan ook eindelijk dat eind breien en die punt zetten. Wederom u en mijzelf in afwachtendheid latend tot het moment dat er heel misschien ooit nog wel eens een vervolg aan dit blog gegeven kan worden.
Als u het mij vraagt, denk ik niet dat dit nog zal komen, maar eerlijk is eerlijk, dat dacht ik twee jaar geleden ook.
Hou dit blog dus de komende jaren dagelijks in de gaten, want wie weet dat er ooit nog eens iets op verschijnt.

V.l.n.r. Vishal, Pedro, Mark de V., Prashant, Akse, Mark K, Mutbu (de chauffeur), Roshan, Rakesh

Punt.

Beslommeringen

We zijn alweer een paar dagen verder na het weekend en zijn dus de afgelopen dagen weer gewoon overgegaan tot de orde van de dag, dat is toch gewoon het "saaie" werk. Uiteindelijk toch de reden dat we hier zitten.

Een van de grote hallen met de bekende cubicles

De meesten van ons zijn zo langzamerhand het Indiase eten, wat altijd heel gekruid en vaak ook pittig is, zat aan het worden, of zijn zelfs al over dat punt heen. Bij sommigen is het gewoon de kip die de neus uitkomt, bij anderen, zoals ondergetekende, is het voornamelijk het lichaam wat aan het tegensputteren is.
Het is niet altijd even prettig om met een hoge frequentie het toilet te moeten bezoeken. Krampen in de darm daargelaten, zijn niet alle toiletten geschikt voor (ja, laten we het gewoon maar benoemen zoals het is) spuitkak.

Ennnn... toen hoefde ik opeens niet meer

We hebben daarom afgelopen dinsdag ook gegeten bij de T.G.I.F. (Thank God It's Friday). Akse moest toch nog een leuk jurkje voor zichzelf kopen in het winkelcentrum vlakbij ons werk en toevallig liepen we tegen dit restaurant aan. Hier hebben we ook ongegeneerd steaks en hamburgers gegeten.

Voordat jullie allemaal gaan roepen: "Hey! Je mag toch geen koeien eten in India! Je neemt een loopje met hun cultuur!!" Rustig maar... het was buffelvlees. En dan schijnt het hier gewoon wel te mogen.

We hebben overigens onze dagelijkse rituelen. Terwijl ik elke ochtend het ontbijt oversla en rustig een kopje thee in mijn hotelkamer drink, zitten de jongens te ontbijten.
Akse neemt structureel een cappuccino, volgens mij puur en alleen vanwege de tekeningetjes die er hier kunstig "opgelegd" worden. Beertjes, varkentjes (...), zwanen... Joe neem it.

Na elke maaltijd MOET Pedro een espresso... Maar absoluut geen dubbele! In dit land snappen ze het concept "koffie na de maaltijd" totaal niet en in restaurants wordt er zo nu en dan zelfs gedaan alsof hij een grapje maakt. Ook Indiase collega's hebben zich hier al meerdere malen over verbaasd.

Een ander ritueel wat we stug volhouden, elke avond voor het eten beginnen we met een cocktail, uitgekozen door onze knuffel Braziliaan, om vervolgens over te gaan op het bier. Voorgerechtje, hoofdgerechtje, toetje... Over het algemeen kom je hier inclusief drank niet boven de 2500 roepieroepies per persoon uit, want ongeveer een euro of 30 is. Ga je eten buiten de (dure) wijk waar ons hotel ligt, dan zit je daar fors onder.
Zondag hebben we gegeten buiten Mumbai, in Thane, bij een tent die "Ambrosia, family garden" heet. Dit is ook echt een enorme tuin of binnenplaats, waar wij op bedden konden "loungen" terwijl het eten en drinken in een vloeiend tempo werden aangevuld. In zo'n tent ben je na een avond met 5 personen 6000 roepieroepies kwijt, zeg 15 euro de man.

Vanavond gaan we uiteten met onze Unix collega's en morgen moeten De Vries en ik ons pak gaan ophalen, wat dan hopelijk klaar is. Daarna moeten we ook gelijk de koffers pakken, want om 01:30 's nachts, vertrekken we alweer naar Nederland.
Mijn darmen juichen hier nu al om.

Weekend

Laten we het eens over het afgelopen weekend hebben.
Een gedeelte van de dag hebben jullie mee kunnen lezen, maar op een gegeven moment bleek de mobile app dermate veel kuren te vertonen, dat updaten niet meer lukte.
Geeft niet, want het hoogtepunt van de zaterdag was toch eigenlijk gewoon de road trip vanaf de boot naar het strand. Het is zo fijn om even de stad uit te zijn en het "platte land" eens bekijken.

Even een stapje terug naar het begin van de dag.
We hadden met onze Indiase vrienden afgesproken dat we voor 08:00u bij de Gateway zouden zijn, echter bleek dat wij in een andere tijdzone leven dan zij, of dat tijd inschatten hier niet een verplicht vak op school is... anyway, wij stonden om 07:50 op de afgesproken plaats en was iedereen "slechts een kwartier van ons vandaan". Dit betekende in realiteit dat inderdaad 1 van onze collega's (Vishal) rond half 9 kwam opdagen, precies op het moment dat wij hadden besloten om opzoek te gaan naar koffie.
Ondertussen vond een vogel een gemakkelijk target om te raken:

"Er over 15 minuten zijn" bleek later te betekenen dat verder nog niemand was vertrokken vanuit huis (ruim 1,5 uur rijden van waar wij ons bevonden) en om niet nog verder vertraging op te lopen, mede ingegeven door het feit dat het met de minuut warmer werd, besloten om alvast de boot te pakken. De rest zou met de auto komen.

De boot lag aangemeerd tegen een andere boot, en al snel lag aan onze boot ook weer een andere boot met heel, heel veel mensen die via onze en de andere boot aan wal moesten.
Pas toen de de boot was afgevaren snapten we pas waarom het zo lang enorm lang duurde totdat iedereen van boord was... bleek er nog 1 tegenaan gelegd te zijn.

De tocht bracht ons van de Gateway naar Mandava, een trip van ruim een uur. Raar om halverwege aan beide kanten geen land meer te kunnen zien vanwege de smog, die de afgelopen dagen behoorlijk is toegenomen. Het is een pendeldienst die de hele dag op en neer gaat, de boot in een veilige, maar bedenkelijke staat. Er is weinig tijd voor reparaties, dus gebeurt dat gewoon tijdens het varen door.

Hier wordt hard gewerkt aan het toilet.

Eenmaal aangekomen in de haven van Mandava kon de road trip beginnen. Onze chauffeur voor de dag, Mutu, stond klaar met onze taxi om ons verder te vervoeren naar het badplaatsje Kashid.
Het was een waar feest met bier en iedereen was zeer in hun nopjes... de twee en half uur durende rit kon beginnen.

Het was echt een ervaring om de stad uit te zijn. Het drukke, stinkende en luidruchtige verkeer, maakte plaats voor slechte, soms onverharde wegen, mooie uitzichten en alle mogelijke manieren van transport.

Onderweg kom je (voor ons) opmerkelijke zaken tegen. Zo reden we langs een kilometers lange rij van mensen die een geul aan het graven waren om kabels in de grond weg te werken aan de kant van de weg. Tientallen, zo niet honderden mensen zijn hier als een dolle aan het graven in de bloedhitte en dat is dan dus alsnog goedkoper dan even 2 dagen een grijpwagentje huren. En ja, die hebben ze hier ook gewoon.

Ook hebben ze hier een alternatieve manier gevonden om hun vlees te roken. Ik weet niet hoe effectief het is, maar zij waarschijnlijk ook niet, aangezien ze het zelf hier niet eten, dus het moet dan wel voor de export bedoeld zijn. Bij uw boterhammetje rookvlees, denk dan hier even aan.

Goed, na een enerverend tripje kwamen we wat later aan bij het strand, waar ik in een hangmat plaats kon nemen met een kokosnoot op m'n buik. Een half uurtje later arriveerden ook de rest van onze gastheren, die de hele route per auto hadden afgelegd. Onze Indiase collega's, Pedro en ik zagen de kans schoon om in het (schone) zeewater een duik te nemen. Het water hier is van een zeer aangename temperatuur.

Na al dit vertier, was het toch echt tijd om eens een plek op te gaan zoeken om wat te gaan eten. De lunch was er bij ingeschoten, maar het was op zich ook nog wel vroeg om te gaan dineren. In het badplaatsje Murud, werd er een hotel gevonden, waar we op een dakterras plaats konden nemen en waar langzaam aan de voorgerechtjes werden aangeboden, om uiteindelijk af te sluiten met de heerlijke curries die dit land heeft te bieden.

De weg terug duurde lang... tergend lang. Het was donker, dus niets te zien om je heen, de wegen zijn erbarmelijk slecht en het verkeer was ook toegenomen, zeg maar gewoon druk. Het duurde, met wat korte tussenstops, bijna 6 uur voordat we terug waren in het hotel. En dat voor een reis waar de verste afstand van ons hotel hemelsbreed 88 km is.
Het was ook eigenlijk de bedoeling om daar een hotel te nemen met z'n allen, echter werd dit door Capgemini verboden. Iets met veiligheid ofzo. Hadden we nog een cursus van...

Onze route.. grofweg.

Het was al met al een geslaagde zaterdag.

Live blog

0700

Onderweg per teeaxi naar de gate of infoto's 

0750

Aangekomen bij de gateway.

08:50

Nog steeds aan het wachten op onze gastheren. Maar nu met koffie.

0950

Met piepende schroeven per boot hier vandaan.

1003

And.... we're gone.

1200

Opzoek naar bier in een klein dorpje. Pedro staat vooraan!

1330

Met een kokosnoot in een hangmat.

1540

Gezwommen in de zee. Zal jullie de foto's besparen. Menig zwembad kan jaloers zijn op de temperatuur van het water. Heerlijk!

1730

Op een dakterras dichtbij de zee even wat hapjes en bier. 

Guess where I am....

Nieuw kantoor voor vandaag

Data bundel

Ik moet nog even wennen aan het feit dat ik een Indiase GSM kaart met databundel hier heb en gewoon, a la twitter, live kan posten vanaf m'n telefoon als ik dat wil...
Goed om te weten tijden zo'n dagje uit. Hoop dat ik er dan ook aan denk!

Maandag enzo...

Ik wil jullie niet al te veel vervelen met verhalen over werk, of werk gerelateerde verhalen... Ja, natuurlijk is dat de reden dat we hier zijn, en ja, we maken best lange dagen, maar buiten werktijd beleef je dit land veel meer, dan als je achter je buro zit.
Toch even kort over dat werk. We zitten midden tussen al onze collega's, De Vries en ik vlak achter de Unixers, Pedo zit helemaal vooraan zijn kennis te delen, en Akse heeft als baasie het mooiste overzicht en zit helemaal achter in de ruimte.

Om de ruimte wat meer aanzien te geven, je moet in zo'n enorme fabriekshal toch vanaf een afstand kunnen zien voor welke klanten een bepaald team werkt, hebben we van 2 van onze klanten wat merchandise gekregen... Je hoeft niet te raden welke twee:

Ok, ok, laat ik wel eerlijk blijven... We hadden nog een derde klant die met merchandise op de proppen kwam, namelijk de Hunkemöller met de 2013 Silvie Meis (vd Vaart) kalender.
Hoewel dit op kantoor in Amsterdam prima staat, ligt dat hier toch wat gevoeliger. Vooral de maand april, waar ze in een bus poseert.... (sorry, flauw).

Maandag dus.
Maandag was de dag dat we besloten hadden met ons vieren een maatpak aan te laten meten. De eerste winkel die we probeerden, kon vanwege het Diwali festival wat 2 november begint niet binnen de 1,5 week leveren.
Een tweede winkel kon dat wel. Na veel, heel veel stukken stof te hebben gezien en daar eigenlijk alsnog geen keuze uit kon maken, hakten De Vries en ik maar gewoon de knoop door en kozen de stof die we wilden. Voor 9500 roepieroepies (ca. 110 euro) heb je een 3 delig kostuum, volledig op maat gemaakt.
Morgen (vrijdag) gaan we voor de laatste afmeetsessie (of hoe dat ook mag heten) en kunnen we maandag of dinsdag ons pak al ophalen.
Daarna gegeten bij Mainland China, wat geskyped met het thuisfront en naar bed.

Dinsdag zijn we door Ashutosh (hieronder te zien terwijl hij een HEMA worst opblaast, dat of hij heeft een enorme snor) en Nishant uiteten genomen in een restaurantje vlak in de buurt van het werk.

Hier was ik twee jaar geleden ook al eens met Witsel en de collega's geweest. Prima eten! Vooral de voorgerechten hier eet je je graag aan vol.

Om de avond af te sluiten kregen we, toen we het restaurant verlieten, Paan (klik link) uitgedeeld. Akse wist al wat het was en had samen met Nishant bedacht om dit aan ons te geven. Het is een digestief, maar ruikt en smaakt naar die blokjes die in een urinoir liggen. Akse, de lafaard, weigerde dit te eten.

Resultaat, 3 van de 4 aan de schijt. 1 daarvan, De Vries, kon donderdag niet aan het werk, zo slecht voelde hij zich.

Morgen is het vrijdag! Dan gaan we met een hele groep mensen naar de BBQ nation, een restaurant wat volledig gericht is op, hoe kan het ook anders, de voorgerechten. Je krijgt een houtskoolgrill in een gat in de tafel en je krijgt zolang als je wilt daar (voorgegaarde) spiesjes vlees op.

Zaterdag gaan we de stad uit, en dat is voor mij ook voor het eerst. Plannen die er zijn, wijzigen met de dag, dus in plaats van dat we de bergen in gaan (plan 1), gaan we nu vanaf de Gateway of India met de boot naar een strand (zwembroek mee!) en wat er verder gebeurt die dag is nog een verrassing.
Zaterdag moeten we wel om 6 uur 's ochtends weg vanuit ons hotel, dus ik verwacht zomaar dat ik zeker 2 dagen niets van me laat horen op dit blog (maar je weet nooit), maar dan heb ik hopelijk wel een boel te laten zien en te vertellen zondag!

Hou het in de gaten!

Met terugwerkende kracht...

Sinds we in India zijn, staat tot nu toe alles in het teken van lekker eten en meer dan genoeg drinken.
Een prima dagbesteding, echter dient er ook gewoon 8 en half uur gewerkt te worden, wat overigens altijd wel meer is dan dat. Maar wees niet bevreesd, na het werk halen we de verloren tijd gewoon in.

Zondag begon eigenlijk heel rustig. Rond 11 uur 's ochtends werd de eerste van ons gezelschap een beetje wakker, althans, dat was het eerste WhatsApp berichtje wat ik ontving op mijn telefoon. Het was De Vries die er klaar mee was om in bed te blijven liggen.
Langzaam kwam iedereen tot leven en besloten we om rond 12 uur af te spreken in de lobby van ons hotel, om ergens wat te gaan ontbijten.
Zo gezegd zo gedaan, en belandden we op een terras van een koffietentje waar Akse vooral goede herinneringen aan had de vorige keer dat hij hier was.

Hij bestelde een cappuccino...

Wij twijfelden... en bestelden een biertje.

Nadat we de smaak te pakken hadden en nog een aantal biertjes hadden weggetikt, kwam Nishant aan. Nishant is een van de team leiders hier, maar ook een goede vriend. Hij heeft jaren geleden voor lange tijd in Nederland gewerkt.

We besloten om naar downtown Mumbai te gaan en regelden voor 2500 roepees (30 euro?) via ons hotel een taxi, die 8 uur lang tot onze beschikking stond. Nadat we wederom nog enkele biertjes hadden gekocht voor de reis in de auto (duurt ongeveer 1,5 uur vanaf ons hotel), kwam we aan bij de Gateway of India en het Taj Mahal hotel. Onderweg was Pedo voornamelijk verbouwereerd over deze situaties: mannen (met helm) die hun complete gezin, of alleen hun kind (allemaal zonder helm) vervoeren per motor over de snelweg.

Eenmaal aangekomen was het er stervens druk, en gelukkig had iedereen hetzelfde idee... "Mooi... 1 foto maken en daarna met piepende bandjes hier weer weg..."

Ok, het werden geen piepende bandjes, maar we liepen allemaal maar wat graag door. Na ongeveer 20 megaballonnen, 4 trompetten, 7 trommels en 3 kinderen (...) aangeboden te hebben gekregen, kwamen we bij een volgende bar aan.
Dat van die kinderen is natuurlijk niet waar... maar ze zijn wel allemaal in grote getale aanwezig. Er was er 1 die mijn hart stal en ik zonder er erg in had een foto van nam.

Tja, dan ben je verkocht. Geheel tegen mijn principes en tegen alle SOS trainingen in, heb ik deze meid toch een klein zakcentje toegestopt toen niemand keek. Het zal gegarandeerd op de grote hoop belanden, of de bodemloze put, wat je wilt... ik hoop, naïef als ik ben, dat ze er zelf iets mee kan doen. Laat me in die waan! ;-)

Maar de zondag was nog niet over... na downtown Mumbai gingen we weer uptown en kwamen op het dakterras terecht waar ik twee jaar geleden ook met Nishant en Eric was. Maargoed, om een lang verhaal kort te maken... bier, hapjes, bier, naar een restaurant, eten, bier, totaal klaar met de avond na een 12 hour drinking session, naar hotel en slapen.

Let op, dit was pas de zondag.
Op maandag gingen we na het werk op een andere (en toch zelfde) voet verder. Waarover morgen meer, hoop ik.

PS.
Voor iedereen die denkt dat Top Gear volledig de plank heeft misgeslagen met hun India special vorig jaar, en gehaat wordt in India...: Op vrijwel ELKE bus in India staat deze reclame... "Some say: He was seen riding Indian tiger with Edward Snowden in russian airport, all we know he's called 'The Stig'!"

Goedmakertje? Kijkcijfervragertje? Of gewoon razend populair hier.... Alles wat ik weet: ik hou van deze show.

Even voorstellen...

Man o man, het was de eerste dag hier al gelijk raak, ik zal hier in een volgende post verder over uitweiden, maar het is alweer laat (en ja het was vandaag dag 2, dus ik heb nog een hoop in te halen, maar inmiddels is het alweer bijna 2 uur 's nachts).
Ik had beloofd om de mensen voor te stellen waarmee ik het de komende 2 weken (-2 dagen) mee moet gaan doen hier.
Om te beginnen, mijn Unix collega Mark, dit was ook de toon van onze zondag: bier.

Gevolgd door onze grote vriend, en team lead van het Windows team Jeroen:

En onze Braziliaanse held, Pedro (links), druk in onderhandeling met een local om de trommel aan te schaffen (uiteindelijk niet gelukt, ondanks dat hij hem in handen had):

Pedro, inmiddels -volgens de portiers van het bedrijventerrein waar ons kantoor gevestigd is- ook wel bekend als: 

Zondag was echt een geweldige dag en hier ga ik morgen (hoop ik) meer over vertellen. Er zijn ook meer foto's die ik jullie wil laten zien, maar vanwege het volle programma tot nu toe, ben ik hier nog niet aan toegekomen.

Wat ik inmiddels wel weet: zaterdag gaan we de stad uit en de bergen in! Een compleet nieuwe ervaring en ik heb daar heel veel zin in!

Het is nu kwart over 2. Morgen weer om kwart voor 9 de wekker. Tijd om te maffen.

Toedeloe.

Herhaling van zetten...?

We zijn aangekomen in Mumbai. Eigenlijk zou ik hier bijna hetzelfde verhaal kunnen schrijven als dat ik twee jaar geleden heb gedaan: "Eén moest langer wachten op z'n koffer" (inmiddels in de volksmond "pulling a Witseltje" genoemd), "Klap in het gezicht van de warmte bij het verlaten van de luchthaven" (het was een graad of 35), "Er hangt een nare geur" (al kon ik me het erger herinneren), "Ik zit nu aan de gin met cola, bij gebrek aan tonic".

Een samenvatting van de dag:
Om kwart voor 8 in de ochtend hadden we afgesproken op Schiphol. "We" zijn in dit geval mijn Unix collega Mark (later genoemd "De Vries"), mijn Windows collega Pedro en de chef van het Windows team Jeroen (later genoemd "Akse"). In een volgend stuk zal ik ze met (breedbeeld-)foto's wat uitgebreider voorstellen.

Waar iedereen om half 8 al in de vertrekhal stond, reed ondergetekende nog op de A9 bij Amstelveen, om braaf om kwart voor 8 de parkeergarage in te rijden. (inside joke, niet geschikt voor niet-collega's, waarvoor excuus: "Harriably late").
Overigens... wie heeft ooit bedacht dat het handig was om een business trip te starten op de eerste dag van de herfstvakantie?! Wat een doffe ellende.
Maar goed, al met al zat uw geliefde blogger rond 09:30u uit te puffen met een biertje, op de goede afloop van deze bangelijke* reis.

Na een goede 8 en een half uur in een vliegtuig opgevouwen te hebben gezeten, kwamen we braaf op tijd aan en ging eigenlijk alles redelijk "smooth". Er stonden 2 chauffeurs en auto's klaar om ons naar het hotel te brengen, alwaar de meesten van ons op de kamer konden genieten van een gratis welkomstbiertje.
Uiteindelijk de avond afgerond op de kamer van De Vries, met meer bier en nog wat te eten.

Het is inmiddels alweer bijna 4 uur hier, en lig ik in bed dit te tikken. Morgenmiddag gelijk al onze eerste afspraak met Nishant. Het is overigens gewoon een "bier en eet afspraak", dus je hoort mij niet klagen...

Tot morgen.

* bangelijk, dames en heren, is in België een populaire uitdrukking, ooit begonnen als straattaal, inmiddels ook ingeburgerd bij de 50-plussers aldaar. Bangelijk wordt gebruikt als superlatief van goed, tof of cool. Niet zoals wij Nederlanders kunnen denken dat het met angst te maken heeft.

Damn, da's vruug!

Red Bull en koffie voor iedereen! (Helpt geen donder...)