Even voorstellen...

Man o man, het was de eerste dag hier al gelijk raak, ik zal hier in een volgende post verder over uitweiden, maar het is alweer laat (en ja het was vandaag dag 2, dus ik heb nog een hoop in te halen, maar inmiddels is het alweer bijna 2 uur 's nachts).
Ik had beloofd om de mensen voor te stellen waarmee ik het de komende 2 weken (-2 dagen) mee moet gaan doen hier.
Om te beginnen, mijn Unix collega Mark, dit was ook de toon van onze zondag: bier.

Gevolgd door onze grote vriend, en team lead van het Windows team Jeroen:

En onze Braziliaanse held, Pedro (links), druk in onderhandeling met een local om de trommel aan te schaffen (uiteindelijk niet gelukt, ondanks dat hij hem in handen had):

Pedro, inmiddels -volgens de portiers van het bedrijventerrein waar ons kantoor gevestigd is- ook wel bekend als: 

Zondag was echt een geweldige dag en hier ga ik morgen (hoop ik) meer over vertellen. Er zijn ook meer foto's die ik jullie wil laten zien, maar vanwege het volle programma tot nu toe, ben ik hier nog niet aan toegekomen.

Wat ik inmiddels wel weet: zaterdag gaan we de stad uit en de bergen in! Een compleet nieuwe ervaring en ik heb daar heel veel zin in!

Het is nu kwart over 2. Morgen weer om kwart voor 9 de wekker. Tijd om te maffen.

Toedeloe.

Herhaling van zetten...?

We zijn aangekomen in Mumbai. Eigenlijk zou ik hier bijna hetzelfde verhaal kunnen schrijven als dat ik twee jaar geleden heb gedaan: "Eén moest langer wachten op z'n koffer" (inmiddels in de volksmond "pulling a Witseltje" genoemd), "Klap in het gezicht van de warmte bij het verlaten van de luchthaven" (het was een graad of 35), "Er hangt een nare geur" (al kon ik me het erger herinneren), "Ik zit nu aan de gin met cola, bij gebrek aan tonic".

Een samenvatting van de dag:
Om kwart voor 8 in de ochtend hadden we afgesproken op Schiphol. "We" zijn in dit geval mijn Unix collega Mark (later genoemd "De Vries"), mijn Windows collega Pedro en de chef van het Windows team Jeroen (later genoemd "Akse"). In een volgend stuk zal ik ze met (breedbeeld-)foto's wat uitgebreider voorstellen.

Waar iedereen om half 8 al in de vertrekhal stond, reed ondergetekende nog op de A9 bij Amstelveen, om braaf om kwart voor 8 de parkeergarage in te rijden. (inside joke, niet geschikt voor niet-collega's, waarvoor excuus: "Harriably late").
Overigens... wie heeft ooit bedacht dat het handig was om een business trip te starten op de eerste dag van de herfstvakantie?! Wat een doffe ellende.
Maar goed, al met al zat uw geliefde blogger rond 09:30u uit te puffen met een biertje, op de goede afloop van deze bangelijke* reis.

Na een goede 8 en een half uur in een vliegtuig opgevouwen te hebben gezeten, kwamen we braaf op tijd aan en ging eigenlijk alles redelijk "smooth". Er stonden 2 chauffeurs en auto's klaar om ons naar het hotel te brengen, alwaar de meesten van ons op de kamer konden genieten van een gratis welkomstbiertje.
Uiteindelijk de avond afgerond op de kamer van De Vries, met meer bier en nog wat te eten.

Het is inmiddels alweer bijna 4 uur hier, en lig ik in bed dit te tikken. Morgenmiddag gelijk al onze eerste afspraak met Nishant. Het is overigens gewoon een "bier en eet afspraak", dus je hoort mij niet klagen...

Tot morgen.

* bangelijk, dames en heren, is in België een populaire uitdrukking, ooit begonnen als straattaal, inmiddels ook ingeburgerd bij de 50-plussers aldaar. Bangelijk wordt gebruikt als superlatief van goed, tof of cool. Niet zoals wij Nederlanders kunnen denken dat het met angst te maken heeft.

Damn, da's vruug!

Red Bull en koffie voor iedereen! (Helpt geen donder...)

Koffer...

"Oh... als je toch naar Mumbai gaat, wil je dan wat kleine dingetjes meenemen en daar afgeven?"

Juist... zo stom geweest om tegen een paar mensen "ja" te zeggen, wat er in resulteert dat de koffer zonder kleding al met 5 kilo (exclusief de 5 kilo van de koffer zelf, van de max 23 kilo) gevuld is met drank en snoep wat ik niet eens zelf mag verorberen.
Nou... dat zullen we nog wel eens zien!

Binnen.

Ruim op tijd binnen dit keer!

Security awareness (?)

Tja... vandaag stond het verplichte nummertje voor zakelijke reizen naar risicogebieden op het programma: de security awareness training, welke bol staat van de open deuren die je eigenlijk al niet eens meer in wilt trappen.
Wist u bijvoorbeeld dat als u in een situatie met geweerschoten terecht komt, het mogelijk veiliger is om achter een gewapend betonnen muurtje te schuilen, dan in een kartonnen doos? Er ging voor mij een wereld open kan ik u melden, lieve lezer. Deze situatie wordt overigens op gelijke voet gesteld met het ijsklontje in je cola, wat misschien wel gemaakt is met (vervuild) kraanwater. Levensgevaarlijk!
Het schijnt overigens ook niet altijd even verstandig te zijn om, bij aankomst op het vliegveld, bij een volkomen willekeurig persoon die zichtbaar een bomgordel draagt in de auto te stappen en er vanuit te gaan dat hij je gratis naar je hotel brengt.
Aan het einde van de training word je gerust gesteld met het feit dat slechts 85% van de ontvoeringen tot doel hebben losgeld te verkrijgen (...), het thuisfront kan met een gerust hart gaan slapen.
Dit soort trainingen zijn wel van een dermate oligofreen niveau, dat je wel compleet het zelfbewustzijn moet zijn verloren, om het "geleerde" niet als volkomen normaal te beschouwen.
Ze zijn dan ook helemaal niet om de werknemer voor te bereiden op hun komende reis naar het verre verre buitenland, maar enkel en alleen een verzekeringskwestie. Ze worden slechts 2x per week gegeven, met maximaal 20 deelnemers per sessie. Het kan dus zomaar gebeuren dat alle trainingen vol zitten, maar het visum en het vliegticket wel al geboekt zijn. Wat dan?!
Dan dien je gewoon de training te volgen als je alweer terug bent, maar nog wel altijd verplicht!

Twee uur lang scoren voor open doel, twee uur van m'n leven dat ik nooit meer terugkrijg... maar ik weet nu gelukkig wel dat ik na het pinnen niet opzichtig met 2 miljoen roepieroepies moet gaan wapperen in de sloppenwijken van Mumbai.
Waarvan akte.

Nog 11 dagen.

Een sequel in de maak!

Ah-HAA!
Net nu iedereen zo'n beetje leek afgehaakt met het dagelijks checken op nieuwe updates (mensen... het is al bijna 2 jaar geleden dat ik in India geweest ben... get a life!), kom ik het het heugelijke nieuws dat dit avontuur, en daardoor ook dit blog, een vervolg krijgt!
19 oktober 2013 is het zover. Dan zullen 3 van mijn collega's en ondergetekende zich weer richting het verre oosten gaan bewegen.
Dat belooft weer 2 weken hard werk, grote tegenstellingen, lekker eten, flink schijten, maar ook heel veel lol maken.

Hou dit blog in de gaten, want misschien dat ik wel weer eens een verhaaltje ga plaatsen in die periode.